Skip to main content

Top 10 Mity i stereotypy na temat paryżan

Niegrzeczny, leniwy intelektualiści? Pomyśl jeszcze raz …

Ach, Paryż. Pisarze i filmowcy od dawna stosowane francuskiej stolicy jako pasza, z błyszczącymi Wieża Eiffla służąc jako metafora dla wszystkich, który jest rzekomo romantyczne i wyrafinowane. Jednocześnie, Paryżanie nadal zakłada się, że posiadają nieprzyjemne cechy charakteru, z chamstwa do lenistwa. Ale stereotypy i wcześniej pojęcia mają sposób oślepiający turystów do kulturowej różnorodności i złożoności. Więc podczas gdy niektóre z mitów i stereotypów może posiadać ziarno prawdy, będą często po prostu uniemożliwiają napotykając kulturę paryski z otwartym mind.To oddzielić komunały od prawdziwych różnic kulturowych, Colette i towarzysz przyjęty paryski Courtney rozwiązanie niektórych najbardziej rozpowszechnione i trwałe stereotypy i klisze czołowo.

Kliknij by dowiedzieć się, które z tych mitów uparcie trwać i dlatego powinny być one zawsze kwestionowana.

Stereotyp # 1: Paryżanie są niegrzeczni i snobistyczna

Courtney : To jest stereotyp posiadaniu francuskich osób spoza stolicy, zbyt, a to może mieć ziarno prawdy w czasach (choć miasto liczy mnóstwo doskonale miłych i przyjaznych ludzi). Faktem jest, że Paryż jest wielka metropolia, a ludzie wprawdzie kiedyś zachowywać się zrzędliwy i nietowarzyski sposobów tutaj. Ale za każdym razem, z jaką się spotkałem chamstwa lub szorstkość od paryski, ja również napotkał podwójną liczbę przypadkowych aktów dobroci i hojności, wraz z czułym dokuczanie, wesołej pogawędki itp myślę trzeba wziąć paryżan na ich własnych warunkach. Reagują więcej szczerości niż robią do szerokich, wymuszonych uśmiechów i jak nowojorczyków, wolą prostą rozmowę do owijać w bawełnę. Mów, co chcesz, z szacunkiem i rzeczowym rzeczowo i jesteś bardziej prawdopodobne, aby być przestrzegane. Może to zająć trochę przyzwyczaić, ale o poczucie własnej humoru i adaptacji przechodzi długą drogę tutaj.

Colette:  Zgadzam się całkowicie. W przeciwieństwie do większości dużych miast w Ameryce, paryski wyjdzie z ich sposób się chodzić ulicą pokazać sklep, którego szukasz, albo poprosić cię z pełną szczerością, jak Twój dzień był w kawiarni sąsiedztwa. Kiedy Paryżanie są mili i pomocni, mają na myśli to, co jest dalekie od prawdy w większości amerykańskich miast, gdzie fałszywe życzliwość i sztucznych uśmiechów czasami panowania. Ale ta pasja może okazać agresywny jeśli skręcone w niewłaściwy sposób, a ja już więcej świadkiem najbardziej śmieszne przejawy chamstwa i ludzkiej brzydoty niż gdziekolwiek na świecie. Kiedy paryski jest w złym nastroju, każdy to wie. Ale kiedy jesteś w doskonałym nastroju, każdy wie, że zbyt. Jeśli chodzi o snobizm, powiedziałbym jedyny razy widziałem to jest po podziale jakąś niepisaną francuskiego kodu kulturowego, jak jeść masło orzechowe i galaretce kanapek w trakcie przerwy na lunch, lub skrzypienie popcorn w kinie.

Stereotyp # 2: Paryżanie są Sartre-czytanie, łańcuchowe palenia intelektualiści

Filmy i programy telewizyjne rutynowo przedstawiają Paryżan jako ponurych filozofów egzystencjalnych i poetów, którzy siedzą cały dzień łańcucha palenia w kawiarni i omawiania polityki czy sztuki. Rzeczywistość?

Colette:  Nie ma lepszego sposobu, aby uzyskać próbkowanie ludzi niż w paryskim metrze. Tutaj, zamiast beret na zużycie, Proust-czytanie filozofów, znajdziesz Dziewięciu na dziesięciu ludzi na ich telefony komórkowe – grając w gry wideo i bada przyjaciół, z muzyką electro rozbrzmiewa się ze swoich słuchawek. Jednak paryżan w ogóle nadal trzymać kultury w najwyższym szacunkiem, a wielu ludzi, którzy czytają na metro będzie świadkiem kradzieży spojrzeń przez innych zawodników, którzy chcą wiedzieć (i być może sędzia), co jest odczytywany. Poza podziemia, zawsze znajdziesz to małe liźnięcie paryżan, którzy się ich rzuty z rzucania wokół filozofii Sartre’a w kawiarni miasto podczas łańcuchowej palenia (obecnie na tarasie), ale średnia paryski opuścił swój beret i wielkie idee w domu.

Courtney : Z mojego doświadczenia wynika, trzy najczęstsze rozmowy słyszę na ulicy, w pracy, czy podczas wychodzić w kawiarni dotyczyć nieruchomości, problemy rodzinne, i żywności, w przypadkowej kolejności. Rzadko można usłyszeć nikomu dyskutować zasadność Foucaulta i Derridy lub rozważając znaczenie (bezdomności) istnienia. Z drugiej strony, Francuzi w ogólnej wartości sztuki w sposób znajdę bardzo pozytywne, a słyszałem hydraulicy zacytować francuski poeta Rimbaud i barmani dyskutować o polityce. Jest to z pewnością społeczeństwo, w którym sztuka i „wielkie idee” są cenione. Po prostu nie rozmawiać o tej rzeczy przez cały czas.

Stereotyp # 3: Paryżanie nie (lub nie) mówić po angielsku

Colette:  Około dziesięciu lat temu, ten był nieznacznie prawda. Ale Paryżanie mają długą drogę w dostosowaniu więcej praktyki w obsłudze turystów i uczyć się angielskiego na miarę swoich możliwości. Pomimo swojej skromności i nieodstępnego autoironią, większość francuskich ludzie mają bazowego znajomość języka angielskiego, jeśli nie całkowitą płynność. Angielski stał się językiem międzynarodowym, a gdy Francuzi wydają się utknąć w ich sposobów, oni sobie sprawę, że nie można oszczędzać na ten jeden i angielski jest tu zatrzymać. Co Francuzi nadal się nie podoba, jest jednak  założenie  , że muszą mówić po angielsku jak ty. Więc kiedy wyruszą, upewnij się uśmiechnąć duże i usprawiedliwić się przed prośbą o tych kierunkach do Notre Dame.

Courtney:  Zgadzam się. Z mojego doświadczenia, nie ma również duża luka pokoleniowa: młodsze Paryżanie wyrośli w ramach Unii Europejskiej, w znacznie bardziej zglobalizowanym kontekście. W efekcie łatwiej (i łatwo) mówi po angielsku. I sugerują nauki podstawowe turystyczna francuskiego przed wyjazdem. Że przechodzi długą drogę w ciągu wygraną miejscowych i pokazano je szanujesz ich języka i kultury, nawet jeśli tak naprawdę nie można mówić po francusku.

Stereotyp # 4: Paryżanie są UberStylish i cienki

Colette:  Paryż zawsze uważana była za jedną ze stolic mody na świecie, aw niektórych posh i bogatych częściach miasta, to jest prawdziwe do pewnego stopnia. Krok w dzielnicach Saint-Germain-des-Prés i Pól Elizejskich i może rzeczywiście życzę opuścił swoje Crocs w domu i poszedł na tym pre-wakacje katastrofy diety. Należy jednak pamiętać, że ceny nieruchomości w częściach Paryża zazwyczaj koreluje z własnej zdolności nadążyć z nakazami mody, a obszary ultra-eleganckie są nieliczne. Większość codziennych paryżan żyć w bardziej przystępnych zewnętrznych dzielnicach pierścienia, gdzie czynsz nie rozbić bank i ubieranie lub liczenie kalorii nie jest priorytetem. Jedno jest prawdą, jednakże: podczas Paryżanie nie zawsze może być stylowy i cienki, są one prawie nigdy niechlujstwa, bez względu na ich wielkość, wiek lub konta bankowego. Nawet parę dresie nabiera nowego znaczenia tutaj. Więc dlaczego nie umieścić trochę myśli na co położyć na plecach, zanim wyszedł z hotelu? To nie jest miejsce, aby wyrwać się ponadgabarytowych tee i dziurawej dżinsy wyglądają.

Courtney:  Czytałem gdzieś kiedyś, że ludzie francuskie spędzić większą ilość swoich dochodów na ubrania niż Amerykanie, ale nie wiem, jak to było oparte na faktach. Powrót kiedy byłem nauczania języka angielskiego dla ludzi biznesu w Paryżu, byłem zaskoczony, aby pamiętać, że niektóre z moich studentów, którzy nie mogli zarabiać znacznie powyżej płacy minimalnej jako sekretarki lub recepcjonistki zawsze wydawał się mieć nieskończenie zróżnicowane i put-razem szafy. Ale na ulicy, większość Paryżanie właśnie wygląda „normalnych” ludzi, są w różnych kształtach i rozmiarach, jak nigdzie indziej, a Fashion Week ledwo zarejestruje jako wydarzenie dla 95% populacji, mimo WWD czy Marie Claire głoszenia inaczej.

Stereotyp # 5: Paryżanie zapach / nie kąpać

Colette:  Pamiętam, że dziesięć lat temu, zanim mój pierwszy wyjazd do Europy, myślałem, że to był prawdziwy. Sądziłem, że Francuzi w swoich beretów i żeglarz stylu pasiaste koszule, wzdrygnął się na myśl o codziennej dezodorantu. Och, jak bardzo się myliłem. Nie jestem pewien, skąd ten mit pochodzi, ale praktycznie nie ma w nim prawdy. Francuski ludzi, z ich historycznym miłości perfum, to na pewno chodzi o zapachu miło, gdy idą do drzwi. I jedyną rzeczą, jaką można zsumować do dowolnego powolną zapach ciała jest fakt, że dezodoranty Francji naprawdę śmierdzą. A nie w sposób węchowej. Oni naprawdę nie działa, pomimo ich roszczenia przyklejania się do 48 godzin (a kto by nie wziąć prysznic wtedy i tak, można się zastanawiać?)

Courtney:  Interesting– nigdy nie zauważyłem nic o francuskich dezodoranty są mniej skuteczne! Jest to całkowicie bezpodstawne stereotyp, ale powiedziano mi, że ma jakąś historię do niego. Sprzed II wojny światowej, Paryż, podobnie jak większość Europy, miał bardzo ograniczoną kanalizacji wewnętrznej. Oznaczało to, że większość paryżan nie mają dostępu do wanien i pryszniców w swoich domach i często musiał albo obiektów akcja łazienka z sąsiadami, lub korzystać z urządzeń kąpielowych publicznych. Można zobaczyć wiele z tych zabytkowych budynków, zwanych l es Bains Douches Municipaux,  po mieście do dziś i są one nadal używane przez upośledzonych ekonomicznie paryżan. W rezultacie, ten stereotyp kąpieli stosunkowo rzadko zatrzymany, mimo Paris szybko modernizacji i staje się ośrodkiem bogactwa po 1945 roku.

Stereotyp # 6: Paryżanie są naturalne uwodzicieli

Colette:  Kto nie marzył o Wytworny Francuza, wylać swoje soczyste zamki nad uchem i recytując poezję w uchu lub stale uroczej francuskiej kobiety, której styl klasyczny i snobizm pozostawia chce? Kiedy powiesz osobie francuskiego, że są one na myśl o całym świecie jako jedne z największych miłośników, większość będzie śmiać się w twarz. Nie mogą zrozumieć, jak „Francuski pocałunek” zawarł wspólnego leksykonu angielskiego lub dlaczego francuscy mężczyźni są uważane za romantyczne poza granice. Choć francuski kochasz dobre wino i dowcipną konwersację, ich nawyki związek i uciski są praktycznie takie same jak każdy inny.

Courtney:  Hm, no comment. To jest po prostu śmieszne.

Stereotyp # 7: Paryżanie wszystko wziąć alkoholu ładunkiem, dwugodzinne obiady

Colette:  Jeśli pójdziesz do Francji mniejszych miastach, to powszechny mit, może być uznane za prawdziwe. Ale tu, w Paryżu, mało kto ma czas do podjęcia dwie godziny na posiłek w środku dnia pracy. Częściej niż nie, Paryż staje się coraz bardziej przypomina amerykańskie miasta, oferując przyspieszonym oferty usług lub obiad w restauracji w południe. Fast food jest również coraz bardziej popularne, z hamburgerami van poza moim miejscu pracy widząc linii połowy bloku w porze lunchu. Częściej niż nie, choć Paryżanie zatrzyma się w jednym z wielu piekarni w mieście, złapać i zjeść kanapkę w drodze. A co o winie? Picie w południe jest mniej powszechne w dużym mieście, ale dla tych, którzy zdecydują się wziąć udział, praktyka z pewnością nie jest mile widziana.

Courtney:  Jak w przypadku wielu innych stereotypów na tej liście, jest to czynnik klasa w grze tutaj, moim zdaniem. Zauważyłem, że kierownictwo i osoby pracujące na wyższych szczeblach rządu lub firmy mają tendencję do korzystania szczególnego, długie lunche najbardziej days– ale przeciętny pracownik biurowy lub nauczyciel trwa godzinę lub mniej jeść kanapkę na biurku lub czat ze współpracownikami w stołówce firmowej. Jedną rzeczą, którą robię znaleźć humorystyczny-slash-irytujący: Paryżanie czasami karcić za jedzenie na ulicy. Miałem ludzie chcą mnie sarkastycznie „Bon Appetit” a ja bezceremonialnie scarfed dół kanapkę i rzucili się do mojej następnej wizyty. Decorum nadal ważne jest tutaj w sposób, że ja, jako rodzimy Kalifornijska, kiedyś znaleźć nadmierne.

Stereotyp # 8: Paryżanie są leniwi i nienawidzę pracy

Courtney:   Ten jest oczywistą nieprawdą, ale trzeba wyrzucić założeń co do „kochających praca” oznacza. Paryżanie nie mają protestanckiej etyki pracy, że Anglosasi stowarzyszonej z entuzjazmu o swej pracy. Zamiast tego, ich zdaniem jest czas i miejsce na wszystko. Podczas gdy jesteś w pracy, koncentrują się one znacznie ciężej i są bardziej wydajne niż Amerykanów na hour– pracy i może być najbardziej produktywnych pracowników na świecie,  według tego badania.  Ale kiedy grają, oni play– i bez winy. One smakować swój wolny czas, a oni mają dużo it– górę od siedmiu tygodni płatnego urlopu rocznie, dla tych szczęście mieć stałe kontrakty. Więc można być zazdrosnym o wolnym czasie, ale nazywając je leniwy jest po prostu nieuzasadnione. I nadal korzystają Pink Martini zainspirowała piosenkę na temat chcąc wypuszczać pracy „Je ne veux pas Travailler”, ale mimo wszystko …

Colette:  To prawda, że jeśli pracujesz dla państwa (we francuskich pracowników usług publicznych zwanych  fonctionnaires ) i mają regularny 35-godzinny tydzień pracy, prawdopodobnie odliczanie każdą ostatnią chwilę, aż można zegar się na koniec dnia , W tym przypadku, nie jest leniwy, ale po prostu nienawidzi własnej pracy. Zjawisko to, oczywiście, można znaleźć na całym świecie. Ale jak dla każdego innego – za wynagrodzeniem, pracując dla firm prywatnych, etc – nie opuszczają pracę aż praca jest wykonywana, zwłaszcza w Paryżu. Choć Paryżanie zazwyczaj wyciągnąć mniej 70-godzinnych tygodni pracy niż gustuje nowojorczyków lub Tokio ITES one dzień jako całość pracować dłużej niż ktokolwiek inny we Francji. Tak jak powiedział Courtney, kiedy nadszedł czas, aby wziąć urlop, to skok na szansę, a nie dwa razy pomyśleć. Tutaj we Francji, ludzie pracują, aby żyć, a nie żyć aby pracować. To docenienie dobrych rzeczy w życiu to, co sprawia, że jakość życia we Francji tak pozazdroszczenia.

Stereotyp # 9: Wszystkie Paryżanie nienawidzą Amerykanów

Colette:  Było wprawdzie trochę animozji w powietrzu kilka lat temu, za czasów administracji Busha i początek wojny w Iraku, kiedy to czasami po prostu wydawało się mądrzejszy, aby powiedzieć, że jesteś Paryżan kanadyjski gdy gdzieś. Te dni, choć Amerykanie są z pozoru wyglądało na pozornie niekończącej się fascynacji. Choć postawa Paryżanie wobec Amerykanów z pewnością huśtawki iz powrotem między wstrętem i zazdrości, do obsesji i podziwem, «nienawiść» to mocne słowo.

Courtney:  myślę Paryżanie często szczycą się wspieranie słabszego i krytykowania uprawnień, które są tak wielu, jeśli nie większość, może być krytyczny wobec amerykańskiej polityki zagranicznej, na przykład. Ponadto, francuski, jak Amerykanie wierzą w ich własnym „wyjątkowości”. Ale również zjeść w McDonald (lokalnie nazywane „MAC-Do”) częściej niż inni Europejczycy, rave na każdą okazję o ich fantastycznej podróży „Le Grahn Can-eeon” lub ich roamings na Route 66, gromadzą się eksponatami jak ostatnim hołdem dla Boba Dylana, a miłość amerykańskie programy telewizyjne i filmy letnie hity jak każdy inny. Ktoś kiedyś powiedział, że Francja i USA mają równowartość burzliwy, ale bardzo namiętny małżeństwa, i myślę, że jest ziarno prawdy tam. Trochę rywalizacja i niechęć? Czasami. Ale wiele miłości i wzajemnym podziwem, too.

Stereotyp # 10: Wszystkie Paryżanie są białe i żyć gdzieś w pobliżu wieży Eiffla

Courtney:  winię filmowców, takich jak Woody Allen i jego cute ale śmiesznie nierealistyczne O północy w Paryżu krążących ten mit. Paryż jest niezwykle zróżnicowana metropolia że robi to bogatego mniejszość, ale większość miasta jest klasę robotniczą do klasy średniej, ze wszystkich kolorów skóry reprezentowanych i niewiarygodną wachlarz języków mówionego. Naprawdę myślę, że to wstyd, że ci, którzy przedstawiają Paryż w rozrywce nadal propagują mit, że wszyscy mieszkańcy miasta usiąść picia Dom Perignon, jedzenie macarons Ladurée i obserwowanie ich okna sypialni na Wieżę Eiffla lub Łuku Triumfalnego. To po prostu nieprawda. Nawet ukochany francuski film, Amelie, słusznie został oskarżony o wybielanie dzielnicę Montmartre to ustawić w. Prawdziwy Paryż jest daleko bardziej interesujące i zróżnicowane niż te pojazdy rozrywki niech dalej.

Colette:  Myślę, że mit ten idzie dalej niż Woody Allen. Jeśli spojrzymy na filmach jak „Amerykanin w Paryżu” z Gene Kelly i Audrey Hepburn w „Funny Face” uwielbiony, romantyczny Paryż był już dobrze na swoim miejscu. Od tych prostych czasów, Paryż przekształcił w nowoczesną metropolię, z dużą ilością imigracji, turystyki, biedy i przestępczości, aby dodać do mieszanki. Paryż jest bardziej zróżnicowana niż kiedykolwiek było i prawdopodobnie bardziej niż w innych dużych miastach w pobliskich krajach europejskich. Miasto jest prawdziwie kosmopolityczny, i myślę, że jest lepiej.

You may also like